|
Ի՜նչ զարմանալի աշխարհ է, Աստվա՛ծ,- Հողը փորում են՝ գիր է դուրս գալիս, Մեր սուրբ Նարեկը ծաղկել է հողից, Մեր հայրենները ծիրան են հասած, Խնձորի ծառը երգում է կամաց, Խաղողի վազը լալիս է անձայն. Ի՜նչ զարմանալի աշխարհ է, Աստվա՛ծ,- Հողը պեղում են՝ երգ է դուրս գալիս։ Քարերը այստեղ մորմոք են սառած, Ծառերը՝ փափուկ օրոցք մանկական, Անձրևը, ասես, օրհնանք է՝ կախված Վաղ գարնանային երկնքից ազատ. Գարունը այն ի՜նչ խաղաղ է բացվում, Աշունը բերք ու բարիքով փակվում, Ի՜նչ զարմանալի աշխարհ է, Աստվա՛ծ,- Հողից ու քարից գրեր են պեղում, Հողին ու քարին մեր սե՜րն է ծաղկում։ Գեվորգ Քրիստինյան |
