|
Դուրսը, մայթերու դաշնամուրին վրայ հեկեկանքը անձրեւի փշրուող մատներուն ու փողոցի մութին մէջ խոժոռ ստուերներ անգոյն եւ աներեւոյթ պատուհանէն կաթկթող դաշնակի տրտունջքը տրտում։ Առանձին եմ: Վանքի մը պէս մենակեաց ու մեղաւոր, լռակեաց հեռագրասիւնի մը պէս այսօր աշխարհներու, քաղաքներու անվերջ ժխորին մէջ առանձին ես առանձին ու հզօր։ Ա. ՇԱՒԱՐՇ
|
